توليت
شهر مشهد از ديرباز به علت وجود حرم امام رضا(ع) مورد توجه شيعيان قرار داشته است و بارگاه آن حضرت از همان ابتدا داراي صندوق و ضريحي بوده كه علاقه‌مندان و ياران امام آن را زيارت كرده‌اند. سرپرستي و اداره اين بارگاه به عهده افرادي بود كه به آنها نقيب گفته مي‌شد و آنها از ميان علويان و نقيبان ناحيه طوس انتخاب مي‌شدند كه علاوه بر منصب نقابت، منصب كليدداري حرم را نيز برعهده داشتند. چنين به نظر مي‌رسد كه منصب نقابت، ابتدا در اختيار علويان بود و سپس از قرن پنجم و ششم به بعد، سادات موسوي نقابت و اداره حرم را به دست گرفته‌اند. بعد از ورود سادات رضوي در قرن نهم، نقابت به طور مشترك بين اين دو سلسله سادت تقسيم شد و تا زمان صفويه كه سادات رضوي از نظر قدرت و ثروت بر سادات موسوي پيشي گرفتند، ادامه داشت. بعد از تأسيس مسجد گوهرشاد توسط گوهرشاد آغا و وقف املاكي بر آن، حرم به علت برخوردار شدن مسجد از تمكن مالي و تشكيلات اداري زير مجموعه آن گرديد. گرچه بخش مهمي از موقوفات آستان قدس مانند فرهادگرد، زرگران و الندشت، قبل از دوران صفويه وقف شد و دليل براي اداره آنها سيستم اجرايي مشخصي وجود داشت، اما سرپرستي حرم امام رضا(ع) به دليل عدم تمكن مالي و وجود تشكيلات اداري، چندان مورد توجه شاهان و سلاطين نبود و بيشتر جنبه معنوي داشت در اين ميان، اين بزرگان سادات بودند كه در هر دوره به علت برخورداري از موقعيت اجتماعي و مذهبي، اين مقام را در اختيار مي‌گرفتند.

توليت در زمان صفويه	دوره افشاريه
دوره قاجاريه	دوره پهلوي
توليت بعد از پيروزي انقلاب اسلامي	زندگي نامه آيت الله عباس واعظ طبسي